De sneeuwvrije dag zonder sneeuw.

Deze week was het een hele rare week. Het was best Cool, want het bleef bijna de hele week maar een maximum van 4 graden boven 0. Iedereen had het er over dat het vrijdag ging sneeuwen. Ik geloofde daar natuurlijk niks van, want het sneeuwt hier bijna nooit. Die woensdag had ik KAC oefen les, maar die hadden ze geannuleerd omdat het te “koud” was. Ik lag bijna in een deuk, want het was echt niet koud, maar ik was tegelijkertijd wel een beetje boos omdat ik KAC leuk vind, en ik me er de hele week al op verheugd had. Op donderdag ging er weer een gerucht door de school dat we op Vrijdag niet naar school zouden hoeven van wegen de sneeuw. Daar geloofde ik echt helemaal niets van, omdat het hier nooit zo veel sneeuwt dat de wegen glad worden. Toen ik van mijn 6de uur tot mijn 7de uur liep, waren er veel kinderen aan het juichen omdat ze juist uitgevonden hadden dat we die volgende dag sneeuw vrij hadden. Als ze zo ver gingen met de sneeuw, dan zou het wel heel hard moeten sneeuwen, dus ik verheugde me op de volgende dag. Ik werd om 6:30 ’s morgens wakker, en keek uit het raam; er was geen sneeuw. Een uur later, keek ik weer uit het raam, nog geen sneeuw. Ik kwam uit bed, ging naar beneden, en keek daar uit het raam. Er was geen vlokje sneeuw te bekennen. Tot 10 uur was er geen sneeuw, en toen was het alweer te warm om sneeuw te hebben. Daar baalde ik echt van, want ik had graag die dag naar school gewild, maar we hadden een sneeuwvrij dag, zonder sneeuw; echt raar. Ik ging naar buiten, en er waren wel ijspegels aan Adri’s auto, dus die had ik er van af gehaald om naar te kijken. Voor de rest van de dag, ging ik nog even in de kou fietsen, en toen ik terug kwam stond ik onder het lekkere warme water.

De Houston Marathon

Deze week gingen we voor de Houston Marathon Brett Gotcher aanmoedigen. Ik weet niet waarom, maar het was wel leuk om naar de race te kijken. Ik moest al om 4:45 s’morgens op staan om mezelf klaar te maken. Toen het 5:20 was, stonden Blake, Dan, en Blake’s vader al voor de deur. Adri en Mama waren nog niet wakker, dus liet ik een briefje achter zodat ze wisten waar ik was. We reden toen met de auto naar Krimmel, om wat andere mensen op te halen. Ren kwam er bij, en Erica en haar vriendin reden in haar vaders auto voor ons. Dat waren de enige jongens en meisjes van onze leeftijd, de rest was allemaal jonger. Toen we door de kleine straatjes van Down Town reden, raakten we de rest van de groep kwijt, dus moest Erica’s vader in het adres nog een keer invoeren, zodat we hem konden volgen. Gelukkig kwam het allemaal goed uit en waren we er snel. We kregen toen van de coach een tasje met 2 T-shirts, en 2 aluminium folie ballonen die je op moest blazen, en dan tegen elkaar moest slaan om geluid te creëren. Toen iedereen klaar was, liepen we naar de 7 mijl lijn om daar aan te moedigen. We stonden daar voor een tijdje, en toen kwamen er 6 of 7 mensen tegelijk over de brug heen lopen. Brett Gotcher was er een van, dus sloegen we allemaal met onze ballonnen, en riepen we zijn naam. We liepen daarna weer terug naar waar we onze spullen hadden gelegd, en speelde daar American-football. Toen kwamen de lopers er weer aan, dus gingen we onder de brug staan waar we eerst naast stonden, om te wachten tot Brett voorbij zou komen. Hij was niet meer als eerste. Hij kwam als #5 de bocht om en we riepen allemaal zijn naam. Het klonk extra hard omdat we onder de brug zaten. Niet lang daarna, zaten we weer in de auto op de weg terug. Het was pas 11 uur toen ik thuis was, maar het voelde als 3 uur ‘s middags.

Op school hadden we op vrijdag een motivatie spreker op school die een presentatie gaf. We hadden hierdoor een extra lang 1ste en 2de uur. Ze waren allebei 62 minuten, in plaats van 49 minuten. Het jammeren vond ik dat het 3de uur maar 27 minuten was, en dat is mijn favoriete les uur. Het eerste uur had ik Algebra, dus dat was wel handig want dan kon ik al mijn huiswerk in de klas doen, en nog een beetje met de nieuwe rekenmachines werken die nu een beetje als computers werken. Het 2de uur was het een inhaal dag, en ik had alles al af, dus had ik met Bradley een Teken oorlog gehouden, maar daar werden we al gauw moe van, want 62 minuten lang tekenen word ook een beetje saai. We hadden voor de rest van het les uur leuke Wetenschap’s animaties bekeken, en gespeeld. In mijn 3rde uur wetenschap klas, leren we nu over topografie. We leren nu over hoe we kaarten moeten maken met contour lijnen, en hoe we die moeten beschrijven met nummers. We kunnen nu eilanden tekenen en met lijnen de hellingen aangeven. We hadden op donderdag een heel leuk experimentje gedaan. We moesten een liniaal pakken, en elke centimeter moesten we een streepje zetten op een plastic doos, met een berg model er in. We liepen er toen steeds 1 cm hoger water in lopen, en dan tekende we de lijn waar het water het land raakte. We bleven steeds doorgaan, tot dat het hele eiland was bedekt. Het resultaat was een kaart van contour lijnen. Het begint hier eindelijk een beetje af te koelen. Het koudste wat we overdag’s tot nu toe hebben gehad is -1 graden Celsius, maar het heeft hier nog niet gesneeuwd, en ik denk dat het dit jaar ook niet gaat sneeuwen.